Glenbervie

27 november 

De tassen zijn weer ingepakt en we trekken verder naar onze laatste bestemming van deze reis: Glenbervie in het noorden van het Noordereiland.  Het wordt een tocht van 350 kilometer en we zullen een tussenstop maken in Auckland want jekunt toch niet in NZ  geweest zonder Auckland gezien te hebben. We vertrekken om 9.00 uur, scoren onderweg wat koffie en komen keurig rond lunchtijd in Auckland aan. Tja een gewone stad als alle anderen die we weleens bezocht hebben.  Opvallend is dat er veel veel Aziatische mensen in Auckland rondlopen. We doen ons te goed aan sushi, wandelen nog even naar de haven en rijden dan weer verder. Langzaam wordt het weer rustiger op de weg en verandert het landschap. Het lijkt wel of we regelrecht een aflevering van James Herriot, tv serie over een engelse vee arts, inrijden. Groene weiden en overal heggetjes, real british.

Om 5 uur komen we aan bij Lupton lodge, een schoolmeesters woning in koloniale stijl waar 5 gastenkamers in zijn gemaakt. Wij hebben de red room, alles in mooi donkerrood en donkerbruin  met prachtige houten vloeren. Omdat we hier niet zelf kunnen koken schuiven we deze avond aan in de dining room voor een heerlijk maal klaargemaakt door Andy de eigenaar van de lodge. We zoeken nog een mooie film uit om op onze kamer te kijken en gaan daarna heerlijk slapen. Morgen een drukke dag: we gaan duiken!

28 november

Om 7.00 uur heeft Andy het ontbijt voor ons klaar staan, best vroeg maar om 8.00 uur moeten  wij ons melden bij Dive in Tutukaka (echt fysiotherapie nodig) . Dit lukt helemaal. Bij de duikbasis moeten we eerst wat formulieren invullen om een inschatting te maken van ons niveau en natuurlijk  om de aansprakelijkheid te leggen waar deze hoort nl. bij ons. Op basis van het formulier worden we ingedeeld op de Calypso samen met 14 andere duikers, 4 gidsen en nog 3 bemanningsleden. De duikbasis loopt als een geoliede machine, bij de balie wordt er een tas met materiaal voor gevuld en alle tassen gaan in een vrachtwagentje naar de haven samen met alle duikflessen, zelf hoeven we alleen maar onze handdoek te dragen, wat een luxe.

Het is een uur varen naar de "Poor Knights" eilanden en tijdens de reis krijgen we van Kimberly onze duikgids een briefing over de duik. Als we een half uur onderweg zijn stopt de boot plotseling en gooit de kapitein het roer om. We zien walvissen! De hele crew van de boot gaat zo ongeveer uit zijn dak, het is ook wel een indrukwekkend schouwspel. De walvissen blijven in de buurt van het schip zwemmen en na een kwartier varen we door naar de eilandengroep. De eilanden vormen  een reservaat waar geen mensen mogen komen. Het is sacred verklaard door de Maori.Dit heeft als gevolg dat de diersoorten die er nog leven ongestoord kunnen groeien en er komen insecten voor van wel 18 cm groot. 

Dan gooit de kapitein het anker uit en kunnen we ons klaar maken voor de eerste duik. De gidsen hebben alles klaargezet voor ons zodat we alleen maar ons pak nog aan hoeven te trekken. De eerste duik is op een plek met 3 rotsen in het water waar we op een diepte van 18 mtr omheen zwemmen. Gelukkig komen alle handelingen die nodig zijn (de laatste duik is al weer 4 jaar geleden) weer snel boven en voelt het weer als vanouds. Ondertussen laat  de gids ons allerlei mooie vissen zien en veel te snel is het al weer tijd om naar boven te gaan. Na de duik wacht ons een lekkere lunch en tijdens de lunch vaart de kapitein naar een andere plek waar we de tweede duik zullen maken.  De gidsen hebben alles weer klaar gezet om na een pauze van 1.5 uur weer te water te gaan en dat hoeft geen twee keer gezegd te worden. Deze keer is onze groep wat groter en heeft de gids minder tijd om veel te laten zien, gelukkig wel enorme rog die gracieus om ons heen zwemt. Er zitten op deze plek veel duikers en de duik is daardoor minder mooi dan de eerste maar dat mag de pret niet drukken. Het 28 november en wij zwemmen in tropisch water! 

Als iedereen boven water is wordt er terug gevaren naar de haven waarbij de kapitein onderweg  nog langs allerlei mooie rotsen met doorkijkjes vaart. Ook varen we og een enorme grot in waar we de akoestiek  testen. Echt ongelofelijk wat een geluid.

In de haven terug gekomen hoeven we weer niets anders dan onze handdoek te dragen wat een enorm gevoel van luxe geeft. Met een kleine groep mensen die ook aan boord waren drinken we nog wat in de bar naast het duikcentrum. Een jongen uit Hawaii, een uit Oregon en nog een Belgisch echtpaar hetgeen bijzonder leuke gesprekken oplevert waardoor de tijd vliegt, we zijn opeens weer 2 uur verder. Nou ja dat is vakantie.

29 november

Rond half negen worden we wakker na heerlijk geslapen te hebben in onze red room. Andy maakt voor ons heerlijke scrammbled eggs klaar en we genieten nog na van gisteren. Voor deze laatste dagen hebben we geen activiteiten gepland, wel een paar dingen die we zouden kunnen Doen maar niets vast gelegd. We besluiten na het ontbijt om nog noordelijker te rijden naar de Bay of Islands. Een prachtig kustgebied met allemaal eilandjes voor de kust. Op een van die eilandjes ligt het plaatsje Russell en dat is de eerste nederzetting gesticht door Europeanen  in Nieuw Zeeland geweest.  Om er tekomen heb je een ferry nodig. Genietend van het landschap en een lekker kopje koffie onderweg rijden we eerst naar Kerikeri en bezoeken daar de Rainbow  waterval. Weer een prachtige plek en toch anders dan we al gezien hadden. We rijden verder naar Paihia om daar de ferrynaar Russell te nemen, 12 minuten varen  heerlijk in de zon. Als we in Russell van de boot komen lijkt het alsof de tijd hier heeft stil gestaan;prachtige victoriaanse huizen in een nog mooiere baai. Je ziet hier de geschiedenis tot leven komen. Omdat we best trek hebben zoeken we een terras op om te lunchen. We bestellen verse oesters uit de baai vergezeld door een heerlijk glaasje wijn man oh man wat een genot. Dan arriveren er nog twee mensen die vragen of ze bij ons aan tafel mogen zitten, het blijken Nederlanders te zijn(van onze leeftijd😉)En om een lang verhaal kort te maken: 3 uur later halen we nog net de boot van 5 uur, het was een gezellige middag.

Nog twee dagen te gaan.